Er groeit een mini-mensje in mijn buik.

Dat besef kwam vandaag echt recht op me af.  Het is echt MIJN buik die ze onderzocht hebben, en de harttonen van ons beebje die we gehoord hebben.

De echo van vandaag was een ongelooflijke ervaring.

We keken er al zo lang naar uit, en daar was het dan.  Een beebje van 7 cm (zonder de beentjes) dat met zijn of haar rug naar ons toe lag.

Is onze kleine ukkepuk nu al fotoschuw?  Dat zal ie dan van de papa hebben!

Maar wel een 'sparterlaartje' hoor.  We zagen het echt vlotjes bewegen.  En toch wou het zich niet omdraaien om even zijn snoetje te laten zien.  Gelukkig heeft de ervaren arts prima de nekplooi kunnen meten.

Zo een magisch moment en een mooie hartslag van 155.  Zo betoverend.

De uitleg die we van de arts kregen was zeer beperkt, maar gelukkig was er een lieve vroedvrouw bij die alles netjes voor ons 'vertaalde' en de lichaamsdelen op het scherm aanwees.

Dan de kansbereking: kans op downsyndroom was minder dan 1 op 10.000 wat een perfecte score is.  Weer een geruststelling rijker.

Was wel teleurgesteld dat we geen foto mee naar huis kregen.  We hebben eigenlijk nog geen echt duidelijk portret van ons ukkie en bovendien moeten we nog wachten tot 20 weken (= nu nog 7 weken dus) voor de volgende en iets meer uitgebreide echo.

Maar.... het belangrijkste is dat alles nu OK is en het voelt weer even aan als het bezoek van de wonderfee die een grote glimlach op ons gezicht getoverd heeft.

Thuis proberen we even met de angelsound het hartje tevinden en van zodra we het vinden, speelt ons ukkie weer verstoppertje.  Maar nu we gezien hebben hoe veel die deugniet wel beweegt, verklaart dat weer een heleboel.

Wij vertrekken nu met een gerust hart op vakantie en gaan daar even tot rust komen terwijl we ons mentaal verder kunnen voorbereiden op de komst van ons kleine mensje.

Ik ga echt proberen genieten nu en de komende dagen even lekker wegdromen...

Bedankt allemaal van de lieve reacties.

Ik probeer mijn verdere verhaal vd zwangerschap te vertellen op mijn nieuwe blog:

http://eindelijkzwanger.skynetblogs.be/

Altijd bereid om iemand een hart onder de riem te steken!!

Veel liefs

Sterretje

Hier is ie dan: de allereerste afbeelding van ons ukkie:

Op en zwangerschapsduur van 9 weken e 5 dagen is ons ukkie momenteel 2,89cm groot.

De dokter wees het hoofd en de voetjes aan, maar dat was voor ons nog niet herkenbaar.  Het hartje klopte ook, hebben het jammer genoeg niet gehoord.

We voelden ons plots weer trotse mama en papa in sfeer.

Het bezoek bij onze nieuwe gyn verliep zeer vlot.  Sympathiek persoon en ik heb er wel vertrouwen in.  Natuurlijk blijft zo een dokter vrij onpersoonlijk en afstandelijk, maar we kregen de informatie die we wensten.

De dokter wou nog wel enkel bloedtesten laten doen, onder andere op schildklierhormoon, wat bij mij toch wel opgevolgd moet worden.  Maar liefst weer 6 buisjes bloed werden afgetapt.

Binnen Twee weken mogen we terug voor de nekplooimeting.  Ben er wel benieuwd naar.  Op zich maken we ons geen zorgen voor mongolisme, maar je kan toch maar beter een beetje laten testen.

Daarna de schildklier.  Bleek dat we een afspraak moesten maken met de endocrinoloog van het ziekenhuis.  Het secretariaat belde voor een afspraak, en wonder boven wonder konden we onmiddellijk gaan doordat een patiënt weggevallen was.

Dus, het hele terrein van het ziekenhuis afgestapt (is een dorp op zich het UZG) en weer een nieuwe dienst 'verkend'.

Op zich was daar ook niets zorgwekkends te melden.  Even echo genomen van de schildklier, die er perfect normaal uitzag.  Toch nog maar even extra bloedwaarden laten controleren en we zijn weer helemaal geïnspecteerd!

Nu zijn we weer voor een tijdje gerustgesteld.  De misselijkheid en vermoeidheid is weer meer frequent aanwezig, dus dat is ook een extra zekerheid.

Stilaan beginnen we mee in de toekomst te kijken en plannen.  Ik kan niet wachten tot de 12 weken grens gepaseerd is, en daarna.... op naar de 20 weken zeker.

Ik verlang nu al zo naar mijn beebje...

Ik heb jullie lang in spanning gehouden, maar de meeste lotgenoten wisten het wel al: op 10 maart kregen wij het goede nieuws dat de 3e IVF behandeling gelukt is!

Ondertussen ben ik 9 weken zwanger.

De angst en onzekerheid waren hevig in het begin maar beginnen nu van een normaal niveua te zijn.

Het zijn en worden drukke, emotionele tijden.

Als alles goed is, wordt er rond 14 november een klein wondertje geboren.

Het verhaal rond mijn zwangerschap kunnen jullie volgen op mijn nieuwe blot:

http://eindelijkzwanger.skynetblogs.be/

Eén ding is wel zeker: ik blijf mijn lotgenoten steunen.  Ik hoop dat voor elke sterke vrouw onder hen een eigen wondertje is weggelegd en dat zij ook het grote geluk mogen kennen!