Er groeit een mini-mensje in mijn buik.

Dat besef kwam vandaag echt recht op me af.  Het is echt MIJN buik die ze onderzocht hebben, en de harttonen van ons beebje die we gehoord hebben.

De echo van vandaag was een ongelooflijke ervaring.

We keken er al zo lang naar uit, en daar was het dan.  Een beebje van 7 cm (zonder de beentjes) dat met zijn of haar rug naar ons toe lag.

Is onze kleine ukkepuk nu al fotoschuw?  Dat zal ie dan van de papa hebben!

Maar wel een 'sparterlaartje' hoor.  We zagen het echt vlotjes bewegen.  En toch wou het zich niet omdraaien om even zijn snoetje te laten zien.  Gelukkig heeft de ervaren arts prima de nekplooi kunnen meten.

Zo een magisch moment en een mooie hartslag van 155.  Zo betoverend.

De uitleg die we van de arts kregen was zeer beperkt, maar gelukkig was er een lieve vroedvrouw bij die alles netjes voor ons 'vertaalde' en de lichaamsdelen op het scherm aanwees.

Dan de kansbereking: kans op downsyndroom was minder dan 1 op 10.000 wat een perfecte score is.  Weer een geruststelling rijker.

Was wel teleurgesteld dat we geen foto mee naar huis kregen.  We hebben eigenlijk nog geen echt duidelijk portret van ons ukkie en bovendien moeten we nog wachten tot 20 weken (= nu nog 7 weken dus) voor de volgende en iets meer uitgebreide echo.

Maar.... het belangrijkste is dat alles nu OK is en het voelt weer even aan als het bezoek van de wonderfee die een grote glimlach op ons gezicht getoverd heeft.

Thuis proberen we even met de angelsound het hartje tevinden en van zodra we het vinden, speelt ons ukkie weer verstoppertje.  Maar nu we gezien hebben hoe veel die deugniet wel beweegt, verklaart dat weer een heleboel.

Wij vertrekken nu met een gerust hart op vakantie en gaan daar even tot rust komen terwijl we ons mentaal verder kunnen voorbereiden op de komst van ons kleine mensje.

Ik ga echt proberen genieten nu en de komende dagen even lekker wegdromen...